Uczeni zajmujący się badaniem dinozaurów podzielili je na dwie wielkie grupy. Za kryterium przyjęto kształt ich kości miednicy. Rozróżniono więc dinozaury gadziomiednicowe - o budowie miednicy przypominającej miednicę niektórych współczesnych gadów, na przykład krokodyli, oraz ptasiomiednicowe - mające miednicę zbliżoną do miednicy współczesnych ptaków. Trudno precyzyjnie wskazać, jakie były skutki zróżnicowania budowy miednicy, ale niewątpliwie zależały od tego: ułożenie kończyn i ogona oraz równowaga ciała. Są jeszcze inne różnice między obu grupami. Dinozaury gadziomiednicowe miały zęby osadzone w przedniej części pyska - mogły zatem kąsać, szarpać i rozpruwać, ale nie potrafiły dokładnie przeżuwać pokarmu; wszystkie tego typu gatunki były wielkimi, długoszyjnymi mięsożercami. U dinozaurów ptasiomiednicowych uzębienie niemal zawsze występowało w tylniej części pyska, często zakończonego kostnym dziobem. Budowa ich szczęk umożliwiała rozdrabnianie nawet najtwardszych części roślin.